W prawdopodobnie znanych Bułhakowowi badaniach Iwana Porfirjewa Apokryficzne opowieści o postaciach i wydarzeniach Starego Testamentu (ros. Апокрифические сказания о ветхозаветных лицах и событиях, 1872) opisano morskiego potwora Behemota, który zamieszkiwał pustynię na wschód od ogrodu wybranych i sprawiedliwych. Autor Mistrza i Małgorzaty sięgał też do książki Michaiła Orłowa Historia kontaktów człowieka z diabłem (ros. История сношений человека с дьяволом, 1904), która przedstawia XVII-wieczną historię opętanej przez siedem demonów przeoryszy klasztoru w Loudun. Jednym z nich był demon obżarstwa Behemot – potwór z głową słonia, ludzkimi rękami, krótkim ogonem oraz ciałem przypominającym hipopotama. Opis ten wpłynął na pierwotną kreację Behemota w powieści, którego wygląd był zbliżony do słonia:
Z czarnej paszczy kominka wyskoczył czarny kot na grubych, jakby nadmuchanych łapach… (ros.) На зов из черной пасти камина вылез черный кот на толстых, словно дутых лапах…