Na uczcie po balu pije czysty spirytus i zaskakuje wszystkich swoimi dziwacznymi kulinarnymi preferencjami (posolony i popieprzony ananas, czy ostryga z musztardą).
Apogeum obżarstwa Behemota ukazuje farsa z wizytą w sklepie walutowym Torgsin, podczas której pochłania wszystko, co znajduje się w zasięgu jego wzroku: mandarynki, czekoladę i śledzie. Ta groteskowa sytuacja ukazuje pokusę i chciwość, które są reprezentowane przez Behemota i Korowiowa. Ich postacie działają tu jako demony kuszące ludzi chlebem i igrzyskami. Wśród publiczności rozgrywają teatr o głodzie i pożądaniu, podkreślając współczesne akcenty na temat duchowego i materialnego ubóstwa społeczeństwa. Przemowa Korowiowa, w której broni Behemota, spotyka się z aprobatą tłumu i prowokuje bunt. W tej scenie Bułhakow łączy humor z krytyką społeczną, wskazując na absurdy życia w ZSRR.
– Obywatele! – cienkim, drżącym głosem zawołał. – Co się tutaj dzieje? Hę? Pozwólcie, że was o to zapytam! Biedny człowiek – Korowiow zwiększył drżenie w swoim głosie i wskazał na Behemota, który natychmiast wykrzywił twarz w żałosnym grymasie, – biedny człowiek cały dzień naprawia prymusy;