jest to miejsce, gdzie może odpocząć i być sobą. W jej opinii posiadanie własnego miejsca w XXI wieku u kobiet jest trudne z powodu zmian obyczajowych i nabywania cech męskich. „Wchodząc w nurt agresywny, roszczeniowy i pełen – pewnie i słusznej – frustracji, wchodzimy na pole, które sprawia, że budujemy mur. Ale rozumiany nie jako ściany własnego pokoju, ale mur pomiędzy ludźmi”. Psycholożka Ewa Woydyłło-Osiatyńska nawiązała do motywu patriarchatu pisząc „Wyjść na ulicę można dopiero wtedy, kiedy się w siebie wierzy. Wtedy można zmieniać świat. Ale to jest kolejny etap. Ten pierwszy to zbudowanie siebie. Uwierzenie, że to, jak się czuję, nie jest złe, że nie jestem głupia i gorsza. Trzeba najpierw zmagać się ze sobą, żeby móc się wziąć za bary ze światem”.

Eseistka Aleksandra Zbroja uznała, że problemy kobiet w branży literackiej wspomniane przez Woolf ciągle są aktualne, podając za przykład małą ilość autorek omawianych na lekcjach polskiego. Jednocześnie negatywnie oceniła brak zarysowania roli grupy znajomych w eseju Woolf. Jej zdaniem „Można podzielić się doświadczeniami, wypłakać, wesprzeć w negocjacjach stawki czy dobrej umowy, kolektywnie walczyć z seksizmem, naładować baterie, swobodnie pogadać o literaturze”.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Angielskie utwory literackie Kategoria:Twórczość Virginii Woolf Kategoria:Utwory literackie z 1929 Kategoria:Eseje