Odbiór I wydanie W 1989 książkę zrecenzował dla „Fantastyki” Maciej Parowski. Książkę opisał pozytywnie, pisząc, że w trakcie lektury „czytelnik bawi się dobrze”. Przedstawił ją jako pozycję „satanistyczną” (w znaczeniu, że pojawia się w niej Szatan) i równocześnie kabaretową (mieszającą żarty teologiczne z tradycją polskiego kabaretu). Według Parowskiego Wolski skrzyżował tematykę religijną z konwencją horroru, a także szpiegowskiej i „sensacyjnej powieści faktów typu Forsythowskiego” z inspiracjami także od Bułhakowa i Chandlera, a także z literaturą erotyczną, w efekcie czego powstał „diabelski Dzień Szakala z anielską puentą” i „Apokalipsa na wesoło”. Powieść opisał także jako „żartobliwy traktat teologiczny... zakamuflowane wyznanie wiary [lub] jej odzyskania”, która niepotrzebnie jednak jest przeładowania „żartami nie pierwszej próby”. Parowski zwrócił też uwagę na polski charakter powieści widoczny w „tradycji przedstawiania Diabła jako istoty przebiegłej, lecz niemądrej, niby perfidnej, ale zawsze w końcu do ogrania”.