Stanisław Rudnik (ur. 29 maja 1923 w Przemyślu, zm. 20 lutego 2004 w Krakowie) – polski profesor zwyczajny, inżynier, specjalista z zakresu metaloznawstwa.
Życiorys Był synem płk. Jana Rudnika. Podczas II wojny światowej, w 1940 r. przeniósł się do Tarnowa, gdzie w 1943 r. zdał maturę po kursach tajnego nauczania w ramach liceum matematyczno-fizycznego. W 1950 r. ukończył studia na Wydziale Hutniczym Akademii Górniczej w Krakowie. Pracę naukową rozpoczął już w 1948 r. jako młodszy asystent w Katedrze Metalurgii i Metaloznawstwa na Wydziale Komunikacji Akademii Górniczej (obecnym Wydziale Mechanicznym Politechniki Krakowskiej). W 1952 r. przejął praktycznie kierowanie tą katedrą, a w 1964 r. został formalnie jej kierownikiem, a od 1973 r. dyrektorem Instytutu Materiałoznawstwa i Technologii Metali, w który Katedra została wówczas przekształcona. Tytuł profesora nadzwyczajnego uzyskał w 1972 r., a zwyczajnego w 1979 r. W 1993 r. przeszedł na emeryturę.
W latach 1965–1972 był prorektorem Politechniki Krakowskiej.