Ulf Kubanke z laut.de zwrócił w swojej recenzji uwagę na Lisę Gerrard, której „typowa, nieco upiorna obecność natychmiast przyciąga jak magnes zabawne dźwięki tego magika [Schulzego] od gry na klawiaturze. Gerrard czerpie swoje słowa wyłącznie z fantastycznego języka, który wymyśliła w wieku dwunastu lat i od tamtej pory udoskonaliła. W związku z tym szybko zapomina się o roli Schulzego w „Bazylice NSJ”, tworzącego „przyjemną, powściągliwą atmosferę dźwiękową, która doskonale rozprzestrzenia się przed wokalistką, w najlepszym stylu Dead Can Dance. Ale szybsze, klasyczne utwory Schulzego o żywym, szarpanym brzmieniu również sprawdzają się znakomicie”.
Zdaniem Benjamina Feinera z Musikreviews.de na Dziękuję bardzo „Ponownie mamy do czynienia z elegijną, medytacyjną muzyką. Klaus Schulze gra powściągliwie na instrumentach klawiszowych, wysuwając śpiewającą boginię Lisę Gerrard bardziej na pierwszy plan. Generalnie [album jest] nieco trudniejszy niż Rheingold, ale nadal fascynujący, z dobrymi efektami scenicznymi i krótkim dokumentem;