Na początku II wojny światowej, podczas obrony Katowic we wrześniu 1939 roku mianowano go zastępcą dowódcy odcinka Katowice – Brynów. Wycofał się wraz z grupą obrońców pod Książ Wielki, gdzie połączył się z Wojskiem Polskim. 15 września dotarł wraz z kilkoma żołnierzami do Janowa Lubelskiego. Po informacji od miejscowych, że są tam już Niemcy, zakopał karabin. Po tygodniu wrócił do Katowic i jeszcze tego samego dnia został aresztowany przez Gestapo. Zatrzymano go 22 września, po czym trafił do katowickiego więzienia przy ulicy Mikołowskiej. 2 października tego samego roku osadzono go w więzieniu w Rawiczu, a jeszcze w tym samym miesiącu wywieziono go do niemieckiego nazistowskiego obozu koncentracyjnego KL Buchenwald, gdzie przebywał do lutego 1942 roku. Został z niego zwolniony warunkowo, po czym uciekł do Generalnego Gubernatorstwa.
Pod koniec 1944 roku podjął decyzję o powrocie do Katowic. Ukrywał się tam przez kilka miesięcy, nawiązał kontakty z pracownikami kopalni „Wujek”. Współpracował z komitetem, który miał uniemożliwić zniszczenie przez Niemców podstawowych urządzeń zakładu. W 1945 roku załoga kopalni wybrała go do komitetu sprawującego tymczasowy zarząd nad przedsiębiorstwem.