układ biskupa lubuskiego Wilhelma I z arcybiskupem magdeburskim w sprawie dziesięcin zawiera również rejestr posiadłości biskupa w postaci Żelewa (Seelow) i Wodynia (Wuhden) na zachód od Odry, miasteczka targowego Ośna razem z przyległościami oraz Górzycy i Boleszkowic (villis Zelou, Bodin, et civitate forensis Osna cum attinenciis, Goriza et Bolescouiz)Niektórzy historycy odczytują miejscowość jako Golescouiz, identyfikując ją z Golicami.. Osada rolniczo-rycerska uzyskuje prawo targowe, działa też komora celna. Około 1287 – margrabiowie brandenburscy linii starszej Otto IV i Konrad przejmują Boleszkowice od biskupa lubuskiego Około 1300 – na wzgórzu grodowym, zwanym do 1945 Kiliansburg, Kiliansberg (gród św. Kiliana; nazwa ta nie ma jednak metryki średniowiecznej) powstaje umocnione domostwo 1320–1323 – po wygaśnięciu dynastii askańskiej, Nowa Marchia przejściowo przechodzi we władanie książąt pomorskich 1323 – władzę w Nowej Marchii obejmują Wittelsbachowie 23.04.1325 – wzmianka pod nazwą Forstenfelde;
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Boleszkowice · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.