Stał się gwiazdą saksofonu barytonowego. Jako przedstawiciel tego instrumentu w latach 1949–1953 plasował się na czołowych miejscach w dorocznych plebiscytach pism „DownBeat” i „Metronome”. Niestety narkotyki i alkohol przeszkadzały mu w utrzymaniu stałej pracy. Wyniszczony i bez pieniędzy, które w całości przeznaczał na używki, zaprzestał grania od 1952 do końca 1953. U schyłku 1953 pomocną dłoń wyciągnął do niego bostoński prezenter radiowy Bob „The Robin” Martin i zaproponował, że zostanie jego menadżerem. Z jego pomocą stopniowo zaczął powracać do pracy. Wystąpił w słynnym programie telewizyjnym „The Steve Allen Show” oraz sformowawszy zespół, grał w miejscowych klubach Jazzorama i należącym do pianisty i promotora muzycznego Georga Weina – Storyville. Najczęściej towarzyszyli mu alciści Boots Mussulli i Charlie Mariano, trębacz Herb Pomeroy oraz pianista Dick Twardzik. Nie pracował dużo – opowiadał Martin – miał złą opinię. Zawsze trzeba było kogoś przekonać, żeby dano mu szansę na grę. Gdy miał już załatwiony angaż w klubie lub hotelu, przeważnie wszystko schrzaniał, nie pojawiając się w pracy. Kiedy jednak przychodził na występ i grał, było fantastycznieNotatka na ulotce kompaktu Boston 1950..