Pokolenie 1910 – katastroficzny nurt w twórczości poetów polskich tworzących w latach 1930–1939.
Historia Badania historycznoliterackie dr hab. Teresy Wilkoń wykazały, iż katastrofizm obecny w twórczości szeregu poetów polskich okresu międzywojennego, odegrał znacząca rolę w kształtowaniu poetyki twórców z Pokolenia Kolumbów. Zwykle literaturoznawcy traktowali katastrofizm w międzywojennej twórczości takich poetów, jak Władysław Sebyła, Józef Czechowicz, Konstanty Ildefons Gałczyński, czy Mieczysław Jastrun, jako elementy nurtów artystycznych i filozoficznych (symbolizmu, ekspresjonizmu, czy egzystencjalizmu). Wilkoń wykazała, iż ton katastroficzny nie był zjawiskiem marginalnym dla poetów urodzonych około 1910 roku, ale zaistniał jako realny prąd literacki.
W okresie dwudziestolecia katastrofizm obecny był w literaturze, malarstwie, grafice i filmie. Na poetów wywarła wpływ jego obecność u Brunona Schulza, Aleksandra Wata, Jerzego Andrzejewskiego czy Brunona Jasieńskiego. Katastrofizm znajdujemy też w publicystyce, np. u Wacława Berenta i Stanisława Przybyszewskiego. Katastrofistą był Witkacy. Sytuacja ekonomiczna i społeczna wpłynęły na powstanie teorii o zbliżającym się upadku cywilizacji europejskiej, której wyrazicielem był niemiecki filozof Oswald Spengler.