Twierdzenie de Rhama – twierdzenie z pogranicza geometrii różniczkowej i topologii algebraicznej. Łączy ono dwa sposoby opisywania własności rozmaitości różniczkowych: za pomocą form różniczkowych oraz za pomocą metod topologicznych.

W ujęciu współczesnym twierdzenie mówi, że dla każdej gładkiej rozmaitości i każdej liczby naturalnej istnieje naturalny izomorfizm

Po lewej stronie występuje kohomologia de Rhama, zbudowana z form różniczkowych. Po prawej stronie występuje kohomologia singularna o współczynnikach w zbiorze liczb rzeczywistych. Twierdzenie pokazuje więc, że informacje otrzymywane z rachunku form różniczkowych są zgodne z informacjami otrzymywanymi metodami topologii algebraicznej.

Twierdzenie zostało udowodnione przez Georges’a de Rhama w pracy opublikowanej w 1931 roku.

Sformułowanie

Niech będzie gładką rozmaitością. Przez oznacza się przestrzeń gładkich -form różniczkowych na . Formy te można różniczkować za pomocą operatora

Operator ten spełnia warunek . Oznacza to, że dwukrotne zastosowanie tego różniczkowania daje zero. Dzięki temu przestrzenie form różniczkowych tworzą kompleks de Rhama:

Kohomologię de Rhama definiuje się jako iloraz form zamkniętych przez formy dokładne: