W kwietniu 1935 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza. Na stopień podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 7. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1939 pełnił służbę w 1 Okręgowym Urzędzie Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego na stanowisku komendanta Okręgu Związku Strzeleckiego Nr 1. Jako oficer Związku Strzeleckiego posiadał stopień okręgowego.
W trakcie kampanii wrześniowej walczył na stanowisku komendanta Kwatery Głównej Armii „Modlin”. Podczas okupacji niemieckiej przebywał w Warszawie. Należał do założycieli Organizacji Orła Białego i pełnił tam obowiązki komendanta Warszawskiego Okręgu Stołecznego OOB. W styczniu 1940, wraz z całym sztabem OOB Okręgu Stołecznego i Warszawskiego Okręgu Wojewódzkiego, odmówił wcielenia do Związku Walki Zbrojnej. W sierpniu 1942 grupa ta stała się jedną z organizacji założycielskich Obozu Polski Walczącej. W październiku 1943 został zatrzymany przez Niemców, zabity i pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 284 d wpr. pod murem, rząd 1, miejsce 31, 32).
Był żonaty ze Stanisławą, z którą miał Zdzisława (1924–1945), ofiarę KL Mauthausen.