Odwłok samca ma dziewiąty sternit o krawędzi tylnej pośrodku wyciągniętej doogonowo w podłużny, prawie trójkątny ząbek. Genitalia samca cechują się szerokim edeagusem wyraźnie podzielonym na części nasadową i wierzchołkową. Wierzchołek płata środkowego (prącia) wykazuje w obrębie rodzaju dużą zmienność.
Rozprzestrzenienie Rodzaj rozmieszczony na półkuli północnej. Większość, bo ponad 30 gatunków występuje w szeroko rozumianej Palearktyce. Poza tym po kilka gatunków znanych jest z nearktycznej Ameryki Północnej i środkowoamerykańskiej części krainy neotropikalnej. W Polsce stwierdzono występowanie trzech gatunków (zobacz: balinkowate Polski).
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1830 roku przez Jamesa Francisa Stephensa jako monotypowy, z opisaną w tej samej publikacji E. scydmaenoides jako jedynym gatunkiem. Współcześnie zalicza się doń 42 opisane gatunki:
Według wyników analizy filogenetycznej Pawła Jałoszyńskiego z 2013 roku rodzaj ten zajmuje pozycję siostrzaną względem Veraphis.
Przypisy
Kategoria:Balinki Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1830 roku