thumb|Agadir Inoumar w górach Antyatlas
Agadir (tamazight: ⴰⴳⴰⴷⵉⵔ) – ufortyfikowany spichlerz używany przez Berberów w Afryce Północnej. Służył do przechowywania zboża, arganu, miodu, daktyli, fig, oliwy, henny, a także wartościowych przedmiotów, w tym owczych skór i strojów świątecznych oraz dokumentów, a wcześniej także broni i amunicji. Oprócz funkcji gospodarczej, był także miejscem życia społecznego i duchowego wsi czy plemienia, często znajdowały się tam również miejsca modlitwy i spotkań starszyzny, a w czasie wojen lub klęsk żywiołowych służył jako schronienie dla mieszkańców i ich zwierząt.
Historia Warowne spichlerze na terenie Maroka budowano już w X wieku. Najstarszy znany badaczom rejestr przedmiotów zdeponowanych w agadirze to Agadir Oujarif spisany w 1492 roku.
Pod koniec XX wieku rola spichlerza jako wspólnotowego magazynu zanikała w wyniku zmian w rolnictwie i ekonomii. Migracja ludności do dużych miast doprowadziła do utraty spójności społeczności wiejskiej oraz do osłabienia tradycyjnego systemu zarządzania wspólnotowym spichlerzem. Nowe techniki magazynowe sprawiły, że potrzeba korzystania z agadiru znacząco zmalała.