Malamatiyya (arab. ملامتية, dosł. „ludzie winy”) – mistyczny ruch suficki, który pojawił się w IX wieku w regionie Khorasan (współczesny Iran i Afganistan). Nazwa ruchu wywodzi się od arabskiego terminu malama, oznaczającego „winę” lub „krytykę”. Wyznawcy tego ruchu znani byli z niekonwencjonalnego podejścia do duchowości, odrzucając zewnętrzne przejawy pobożności na rzecz wewnętrznej czystości intencji. Ich praktyki i wierzenia często wywoływały kontrowersje wśród innych sufich i władz religijnychToussulis, Yannis, Sufism and the Way of Blame. Wheaton: Quest Books, 2011.

Pochodzenie i rozwój Malamatiyya wyłoniła się z kręgów sufickich, które rozwijały się we wczesnym okresie islamu. Za jej założyciela powszechnie uważa się Hamduna al-Qassara, który żył w IX wieku w Niszapurze. Al-Kassar nauczał, że prawdziwa duchowość polega na ukrywaniu swoich dobrych uczynków przed innymi, aby uniknąć pychy i kultywować pokorę. Jego nauki były odpowiedzią na rosnącą popularność sufizmu, który w tamtych czasach często wiązał się z publicznymi pokazami pobożności, takimi jak ekstatyczne modlitwy lub dramatyczne praktyki ascetyczneS. Sviri, Hakim Tirmidhi and the Malamati Movement in Early Sufism. Oxford: One World, 1999, s. 583–613.