12 września 1939 obok Borzęcina Dużego zwycięską bitwę przeciwko oddziałom niemieckim stoczyła 8 Dywizja Piechoty. 8 sierpnia 1944 miejscowość została spacyfikowana przez hitlerowców: mieszkańców wywleczono z domów, 49 osób rozstrzelano na skraju wsi, wszystkich zdolnych do pracy wywieziono na roboty do Niemiec, a całą wieś podpalono.
W latach 1954–1960 wieś należała i była siedzibą władz gromady Borzęcin Duży, po jej zniesieniu w gromadzie Zaborów. W latach 1975–1998 Borzęcin Duży administracyjnie należał do województwa warszawskiego.
Zabytki We wsi znajduje się kościół pw. św. Wincentego Ferreriusza, wybudowany w roku 1855. Niedaleko położony jest cmentarz z klasycystyczną kaplicą grobową Róży Zakrzewskiej-Rykowskiej z roku 1838, grobowcem lekarza Henryka Collingtona z 1840 roku oraz mogiłą rozstrzelanych w czasie II wojny światowej. Borzęciński kościół pw. św. Wincentego Ferreriusza znajduje się na "lokalnym szlaku powiatu warszawskiego zachodniego" administrowanym przez Lokalną Organizację Turystyczną Skarbiec Mazowiecki. Przed kościołem postawiono tablicę informacyjną.