W 1958 ożenił się i osiadł w gminie Sea Bright w stanie New Jersey. Powrócił do pracy szyldziarza. Dużo czytał, pływał łódką i sporadycznie grywał w lokalnych klubach. Mimo że był wirtuozem gitary, do swojej pracy muzyka podchodził bez entuzjazmu. W latach 1960–1975 nagrał tylko jedną płytę jako lider. W 1962 firma Gibson Guitar Corporation wyprodukowała przy jego udziale gitarę „Tal Farlow”, należącą do prestiżowej serii Artist Model. Sam używał głównie modelu ES-350.
W 1976 znów podjął aktywną pracę na scenie i w studiu nagraniowym. Nagrał szereg płyt dla wytwórni Concord Jazz. W 1981 reżyser Lorenzo DeStefano zaprezentował poświęcony mu film dokumentalny pt. Talmage Farlow. W końcu tej dekady po raz kolejny wycofał się z aktywnego życia muzycznego.
Zmarł na raka przełyku w Memorial Sloan-Kettering Cancer Center na Manhattanie w Nowym Jorku. Miał 77 lat. Został skremowany, a jego prochy przekazano rodzinie lub komuś z przyjaciół. Pozostawił żonę – Michele Hyk–Farlow.