Wanda Herniczek-Morozowa, która w połowie lat 60. XX w. prowadziła szeroko zakrojone badania terenowe dotyczące terminologii polskiego pasterstwa górskiego w Karpatach stwierdziła znajomość tego naczynia na rozległym terenie Beskidów od Istebnej po Piwniczną, a także na Podhalu i Orawie. We wszystkich relacjach zwracano uwagę na typowe szczegóły budowy obońki, uniwersalne dla całego terenu: niziutka, płaska beczułka z drewnianych klepek, z dwoma dnami, z otworem w klepce z boku, służąca do transportu produktów mlecznych. Jedynie w Złatnej na Żywiecczyźnie badaczka uzyskała informację o obońkach ...z dwoma szpuntami, jednym do nalewania, a drugim do spuszczania maślanki.
Do transportu obwiązywano obońki sznurem lub rzemieniem. Walery Eljasz w swoich „Szkicach z podróży w Tatry” (Dodatek: Pogląd na Tatry, 1874) notował, że tatrzańska obońka ma ...naokoło łapki z drzewa, do przewlekania przezeń powrózka, którym przywiązuje się obońkę do siodła, na koniu (...). Dla równomiernego obciążenia obońki noszono zwykle parami, związane po dwie albo omotane dużą płachtą (dzichtą), lub też złożone do specjalnego worka (w formie zaszytego z dwóch stron rękawa z otworem pośrodku). Ciężar ten przerzucano na obie strony przez ramię człowieka lub (w przypadku większych oboniek) przez grzbiet konia.