Cinemascore podaje, że zakłada margines błędu w okolicach sześciu procent, a dla każdego analizowanego filmu otrzymuje średnio czterysta poprawnie wypełnionych blankietów, na podstawie czego firma szacuje około sześćdziesięciopięcioprocentowy wskaźnik realizacji.
Po zebraniu blankietów firma analizuje udzielone odpowiedzi, dzieląc je m.in. ze względu na płeć czy grupę wiekową (poniżej 21 lat, 21–34 lata, 35 lat i więcej) ankietowanych. Na swojej stronie internetowej i w mediach społecznościowych Cinemascore z reguły podaje tylko średnią ocenę filmu, a wytwórnie filmowe i inni prenumeratorzy otrzymują bardziej szczegółową prognozę.
Oceny Widzowie ankietowani przez Cinemascore oceniają filmy według amerykańskiej skali szkolnej, gdzie najwyższą oceną jest „A+”, a najniższą „F-”. W latach 2004–2014 końcowy zarobek filmów z oceną „A+” i „A” stanowił od 3,6-krotności do 4,8-krotności dochodów wygenerowanych w premierowy weekend, a w przypadku ocenionych na „C” wskaźnik wynosił 2,5. Mintz zauważył, że w przypadku niektórych aktorów reguła ta niekoniecznie musi się sprawdzić, ponieważ „nawet gdyby wystąpili w nie wiadomo jak złym filmie”, to ze względu na swoją popularność mogą przyciągnąć do kin większą liczbę widzów, co wymusza zawyżenie prognoz.