W XV w. w miejscowości Bożepole działała średniowieczna huta żelaza, zaś rudę żelaza w postaci rudy darniowej pozyskiwano z ówczesnych bagien pradoliny rzeki Łeby. Niedługo później w trakcie wojny trzynastoletniej huta została zniszczona. Po wojnie trzynastoletniej na podstawie sojuszu króla polskiego z wielkim mistrzem zakonu Pomorze Gdańskie zostało przyłączone do Polski (oprócz ziemi lęborskiej). W rejestrze podatkowym z okręgu lęborskiego z XV wieku nazwa Bożepole jest wymieniona wśród miejscowości, w których płaciło się trzy różne podatki, na końcu tej listy po raz pierwszy pojawia się nazwa Chmelnydal (Chmielny Dół), identyfikowana jako dzisiejszy Chmieleniec. 146 lat panowania Krzyżaków na tym terenie nie przyczyniło się do wielkiej germanizacji, widać to po nazwach dziedziców Bożegopola: Eliasz, Gasko (Gąska), Hotschitz, Konisch, Reddizlaf, Staske (Staśko), Sulicke, Tomasz, Woicech (oprócz Tomasza i Eliasza (pochodzenie biblijne) to są to imiona słowiańskie). Dzięki małej germanizacji tereny te zachowały swoje słowiańskie (kaszubskie) oblicze do końca średniowiecza.