W następnym roku współpracował z The First Herd Woody’ego Hermana.
W 1949, chcąc znaleźć pracę bliżej domu (mieszkał już wtedy w Kalifornii) oraz mając kłopoty z utrzymaniem większych zespołów, powołał w Los Angeles trio o nowatorskim składzie: wibrafon, gitara i kontrabas. Zespół – jak mawiał – grał jazz kameralny. Po odejściu pierwotnie zaangażowanych: gitarzysty Mundella Lowe’a i kontrabasisty Reda Kelly’ego, zaprosił do współpracy dwóch młodych muzyków, późniejsze sławy jazzu. Tal Farlow należał do najważniejszych gitarzystów swojego pokolenia, zaś kontrabasista, kompozytor i bandlider Charles Mingus został uznany przez krytyków i słuchaczy za jedną z największych postaci w historii jazzu. W 1951 Mignusa zastąpił Red Mitchell, a dwa lata później Farlowa – Jimmy Raney. Trio nagrało dwie płyty dla wytwórni Savoy.
W 1959, stojąc na czele kwintetu, w którym gościnnie występował Frank Sinatra, odbył duże tournée po Australii. W lat 60. zwolnił tempo pracy ze względu na przebytą w 1961 poważną operację słuchu. W końcu dekady powrócił do normalnej aktywności. Występował m.in. z formacją The Newport All-Stars pianisty George’a Weina. Pracował do 1986, kiedy to doznał udaru mózgu i musiał zaprzestać wszelkiej działalności.