Zachęcał młodych kompozytorów do wzorowania się na dziełach Andrei Gabrieliego, Palestriny i Jacoba non Papy.

Artusi był przeciwnikiem nowych trendów w muzyce i w swoich pismach często polemizował z innymi twórcami, krytykując techniki kompozytorskie m.in. Monteverdiego, da Venosy, de Rorego, Vicentina i Gabrieliego, a nawet swojego mistrza Zarlina (w zakresie zagadnień związanych ze strojem instrumentów). Z pozostawał w konflikcie, którego źródłem były, fałszywe jak się później okazało, oskarżenia o plagiat, którego Artusi miał się dopuścić, wykorzystując w swojej twórczości literackiej fragmenty Il Trimerone Bottrigariego.

Najsłynniejszą jest jego dysputa z Monteverdim, w której dezaprobował rytmikę i harmonikę jego madrygałów w zakresie stosowania metrum, niektórych dysonansów i alteracji dźwięków, prowadzenia melodii i mieszania modi. Polemika ta jest uznawana za istotną w historii muzyki, głównie ze względu na klarowne przedstawienie przemian zachodzących w pojmowaniu muzyki, które miały miejsce w XVII wieku.