Po pewnym czasie działania Niemców nabrały bardziej zorganizowanego charakteru. Z gospodarstw wyciągnięto wszystkich mężczyzn i zaprowadzono ich pod cmentarny mur, zamierzając ich rozstrzelać. Egzekucja została jednak odwołana, gdy ustalono rzeczywistą przyczynę śmierci Bierleina. Według polskich świadków masakrze udało się zapobiec dzięki interwencji dwojga mieszkańców Kruszyny pochodzenia niemieckiego – Konstantego Olszewskiego oraz żony Franciszka Brożyny – którzy zainterweniowali w niemieckim sztabie kwaterującym w pałacu Lubomirskich.
Wydarzenia te przeszły do historii Kruszyny jako „krwawy poniedziałek”. Źródła podają rozbieżne dane na temat liczby ofiar. Witold Kulesza w swym artykule z 2004 roku pisał o 25 zamordowanych. Na tablicy pamiątkowej przy pomniku w Kruszynie widnieją nazwiska 36 ofiar. Czesław Madajczyk i Szymon Datner podawali, że rozstrzelano 38 osób, w tym 26 Polaków i 12 Żydów. Autorzy opracowania Zbrodnie hitlerowskie na wsi polskiej 1939–1945 wymieniają nazwiska 37 ofiar.