Zasięg pływania wynosił 450 mil morskich przy prędkości 13 w, a autonomiczność: 5 dób
Uzbrojenie projektu 1400M oryginalnie stanowiły dwa lub cztery karabiny maszynowe kalibru 12,7 mm NSW, podwójnie sprzężone w jednej lub dwóch wieżach Utios-M na dziobie i ewentualnie na rufie. Do Estonii kuter sprzedano bez uzbrojenia. W Estonii uzbrojenie stanowił tylko jeden karabin maszynowy kalibru 12,7 mm.
Kutry wyposażone był w radar dozoru nawodnego i nawigacyjny Łocyja (w kodzie NATO: Spin Through). W Estonii ponadto zamontowano radar nawigacyjny .
Służba Kuter służył początkowo we Flocie Bałtyckiej ZSRR. Nosił oznaczenie P 67.
Podczas rozpadu ZSRR okręt został zakupiony w grudniu 1991 roku. Według części źródeł, zakup został dokonany przez rosyjską firmę z przeznaczeniem dla przyszłej estońskiej marynarki. Okręt trafił do estońskiej paramilitarnej Ligi Obrony (Kaiteselit). Według części źródeł, wycofujące się z Tallina po odzyskaniu niepodległości przez Estonię wojska radzieckie uszkodziły okręt. Po odtworzeniu w 1994 roku marynarki Estonii kuter, nazwany „Grif”, stał się jej pierwszym okrętem.