Henryk Bolesław Gnoiński (ur. 1 stycznia 1891 w Józefowie koło Łodzi, zm. 19 sierpnia 1946 w Warszawie) – polski lekarz hematolog, współtwórca krwiodawstwa i krwiolecznictwa w Polsce.
Życiorys Do końca I wojny światowej Urodził się w rodzinie Alfonsa, ślusarza. Ukończył szkołę powszechną oraz gimnazjum Józefa Dąbrowskiego w Piotrkowie. W 1911 rozpoczął studia medyczne na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego. Działał w Zarzewiu (jako przewodniczący piotrkowskiego koła w latach 1910–1911), Drużynach Strzeleckich i Akademickim Kole Towarzystwa Szkoły Ludowej. Jako student był asystentem Zakładu Patologii Ogólnej UJ.
W czasie I wojny światowej pracował jako medyk w Wolskim Szpitalu Zakaźnym w Warszawie. Zorganizował służbę zdrowia warszawskiego batalionu Legionów Polskich. Podczas walk w szeregach batalionu na Wołyniu został ranny. Wrócił do pracy w Szpitalu Wolskim, następnie zaś w sanatorium dla chorych na płuca w Rudce. W 1918 brał udział w obronie Lwowa jako lekarz baonu 5 Pułku Piechoty Legionów. W 1919 przeniesiony do rezerwy w stopniu kapitana.