Jeńcy wojenni przetrzymywani w „Hanoi Hilton” mieli odmówić wcześniejszego zwolnienia, ponieważ komunistyczny rząd Wietnamu Północnego mógł wykorzystać tę taktykę jako element propagandy lub jako zachętę do podjęcia współpracy wywiadowczej.

Pierwsza grupa jeńców wojennych, którzy zostali zwolnieni w lutym 1973 roku, składała się głównie z rannych żołnierzy, którzy potrzebowali pomocy medycznej. Po pierwszym zwolnieniu dwudziestu więźniów przeniesiono do innej części więzienia, ale żołnierze wiedzieli, że coś jest nie tak, ponieważ kilku jeńców z dłuższym stażem pozostało w swoich pierwotnych celach. Po rozmowie dwudziestu żołnierzy zgodziło się, że nie powinni zostać następnymi zwolnionymi jeńcami, ponieważ oszacowali, że większość ich zwolnień powinna zająć półtora tygodnia i doszli do wniosku, że ich wcześniejsze zwolnienie prawdopodobnie zostanie wykorzystane w propagandzie północnowietnamskiej. W związku z tym, zgodnie ze swoim kodeksem, żołnierze nie przyjęli zwolnienia, odmawiając wykonywania poleceń lub założenia ubrań. W końcu, piątego dnia protestu pułkownik Norm Gaddis, jedyny starzy oficer pozostawiony w „Hanoi Hilton”, poszedł do celi niższych stopniem żołnierzy i wydał im rozkaz, że mają współpracować.