Armia, Marynarka Wojenna, Siły Powietrzne, Marines i Departament Stanu USA miały swoich oficerów łącznikowych, którzy przygotowywali powrót amerykańskich jeńców wojennych na długo przed ich faktycznym powrotem. Oficerowie ci pracowali za kulisami, podróżując po Stanach Zjednoczonych i zapewniając dobre przyjęcie powracających. Byli oni również odpowiedzialni za przesłuchiwanie jeńców wojennych w celu ustalenia istotnych informacji wywiadowczych na temat zaginionych w akcji i ewentualnego potwierdzenia popełnionych na nich zbrodni wojennych. Każdemu jeńcowi przydzielono również własnych ochroniarzy, którzy mieli działać jako bufor między „przeszłą traumą a przyszłym szokiem”. Dostęp do byłych jeńców był starannie kontrolowany, a większość wywiadów i oświadczeń złożonych przez żołnierzy była zadziwiająco podobna, co skłoniło wielu dziennikarzy do przekonania, że amerykański rząd i wojsko wcześniej odpowiednio ich przeszkoliły. Radziecka gazeta „Izwiestija” oskarżyła Pentagon o pranie mózgu byłym jeńcom, aby wykorzystać ich słowa jako propagandę, podczas gdy niektórzy Amerykanie twierdzili, że jeńcy współpracowali z komunistami lub nie zrobili wystarczająco dużo, aby oprzeć się naciskom i nie ujawnić ważnych informacji pod torturami.