Bronisław Epimach-Szypiłło, biał. Браніслаў Ігнатавіч Эпімах-Шыпіла, ros. Бронисла́в Игна́тьевич Эпимах-Шипило (ur. w majątku Sudziłowicze (powiat lepelski), zm. 6 czerwca 1934 w LeningradzieSłownik biograficzny polskiego katolicyzmu społecznego. Tom 2, wyd. Instytut Dziedzictwa Myśli Narodowej im. Romana Dmowskiego i Ignacego Jana Paderewskiego i Wydawnictwo Neriton, Warszawa 2021, s. 113-121 (biogram autorstwa Jana Szumskiego)) – białoruski językoznawca i folklorysta, działacz białoruskiego ruchu odrodzenia narodowego.
Życiorys Był synem Ignacego (zmarłego ok. 1868) i Anny. Miał dwóch braci, Bolesława (ur. w 1861) i Władysława (1864-1914).
W latach 1871-1880 był uczniem Gimnazjum Aleksandrowskiego w Rydze, w latach 1880-1886 studiował na Wydziale Historyczno-Filozoficznym Uniwersytetu w Petersburgu, pracę kandydacką obronił w 1887. Od 1891 był zastępcą kierownika petersburskiej Biblioteki Uniwersyteckiej. Równocześnie w latach 1887-1917 uczył greki i łaciny w progimnazjum (od 1907 gimnazjum) przy kościele Świętej Katarzyny w Petersburgu, a w latach 1907-1917 greki i literatury greckiej w rzymskokatolickiej Akademii Duchownej w Petersburgu. W służbie państwowej osiągnął VI rangę w tabeli rang i tytuł radcy kolegialnego. Nie posiadał stopni naukowych, ale zajmował się badaniami nad językiem i kulturą białoruską.