Małe, pozornie nieistotne, w jakiś sposób cię zjadają, rosną w coś wielkiego, znaczącego, stają się czymś w rodzaju symbolu”.
Wchłonąwszy takie symbole, powieść W okopach Stalingradu stała się jedną z pierwszych książek fabularnych o II wojnie światowej napisanych przez bezpośrednich uczestników działań wojennych, tak wiernie, jak było to możliwe w ówczesnych warunkach. Książka legła u źródeł całego prądu literackiego, który we współczesnym literaturoznawstwie przyjął nazwę „prozy porucznikowskiej” i łączy w sobie dzieła, których autorami i bohaterami byli młodzi żołnierze frontowi, przeważnie młodsi oficerowie, którzy na własnej skórze poznali „prawdę okopów”.
Opinie i oceny Mimo że oficjalni krytycy początkowo nie zaakceptowali książki, to po przeczytaniu jej przez Stalina, w 1947 roku Wiktor Niekrasow otrzymał za nią Nagrodę Stalinowską II stopnia. Pisarz przekazał nagrodę pieniężną przysługującą laureatowi Nagrody Stalinowskiej na zakup wózków inwalidzkich dla byłych żołnierzy frontowych.