Pod wpływem ciepła wosk topniał, a twarz i szyja właściciela peruki nabierały wyrafinowanego zapachu.

Biżuteria thumb|Naszyjnik księżniczki Chnumet (XIX wiek p.n.e. Biżuterię nosili wszyscy Egipcjanie, niezależnie od statusu społecznego i płci. Egipcjanie byli bardzo przesądni, dlatego ozdobom przypisywali właściwości magiczne. Pierścienie, brosze i inne dodatki były nie tylko estetyczne, lecz także miały chronić właściciela przed chorobami i złym okiem. Szczególną moc przypisywano amuletom w kształcie symbolu życia anch oraz Oka Horusa, które miało zapewniać ochronę i siłę.

Do wykonania biżuterii jubilerzy wykorzystywali kamienie szlachetne i ozdobne (agat, ametyst, beryl, kalcyt, chalcedon, koral, hematyt, jadeit, lapis lazuli, malachit, onyks, perły, kryształ górski oraz turkus). Diamenty, opale, rubiny i szafiry pozostawały im nieznane. Najwyższy poziom umiejętności jubilerzy egipscy osiągnęli za panowania XII dynastii. Ich prace cechowały się finezją i precyzją, kontrastując z cięższym i bardziej masywnym stylem późniejszych epok. Zachowały się niektóre zabytki egipskiej sztuki jubilerskiej tej epoki, na przykład biżuteria księżniczek Chnumet, Sithathor, Mereret i Sithathoriunet, odnaleziona w ich grobowcach.