Psalm 142 – jeden z utworów zgromadzonych w biblijnej Księdze Psalmów. W systemie numeracji stosowanym w greckiej Septuagincie i łacińskiej Wulgacie psalm ten jest psalmem 141.
Psalm ten identyfikuje się również często przez łaciński incipit Voce mea ad Dominum clamavi (wersja Wulgaty; w Nowej Wulgacie clamo).
Tekst psalmu i jego interpretacja Psalm ten zaliczany jest do grupy psalmów błagania indywidualnego, a więc stanowi osobistą modlitwę, wyraz wiary i ufności w pomoc Bożą w konkretnej sytuacji życiowej. Zarówno Biblia Jerozolimska, jak i Biblia Tysiąclecia klasyfikują go jako lamentację indywidualną, za czym przemawia odniesienie go w tradycji i liturgii chrześcijańskiej do osoby cierpiącego Chrystusa. Tekst hebrajski określa Psalm 141 jako należący do utworów przypisywanych królowi Dawidowi. Autor natchniony, nazywając psalm pieśnią pouczającą () i modlitwą (), nie omieszkał podać jej okoliczności: gdy był w jaskiniW Ps 57 podobny wstęp z dokładniejszą informacją: gdy zbiegł od Saula do jaskini.Por. Ps 142,1.. Biblia Tysiąclecia sugeruje odnośniki do wydarzeń opisanych w Pierwszej Księdze Samuela: Dawid w jaskini Adullam lub w Engaddi (En Gedi)Por. 1 Sm 22,1 lub 1 Sm 24,4..
W Psalmie 142 trzykrotnie wymienione zostaje imię Jahwe (;