thumb|200px|Król Jan podpisuje Wielką Kartę Swobód (rycina z pocz. XX w.) (lub ), czyli Wielka Karta Swobód lub Wielka Karta Wolności () – akt wydany w Anglii 15 czerwca 1215 przez króla Jana bez Ziemi pod naciskiem możnowładztwa, wzburzonego królewską samowolą i uciskiem podatkowym. Formalnie była przywilejem mającym równocześnie znamiona umowy między królem a jego wasalami. Ograniczała władzę monarszą, głównie w dziedzinie skarbowej (nakładanie podatków za zgodą rady królestwa) i sądowej (zakaz więzienia lub karania bez wyroku sądowego), określając uprawnienia baronów, duchowieństwa i zakres swobód klas niższych.
Wielka Karta Swobód przyznawała feudałom prawo oporu przeciwko królowi w razie naruszenia przez niego praw w niej zawartych. Najważniejsze postanowienia Karty: art. 12 – stanowił, że dla nałożenia tarczowego (scutagium)Były to opłaty w razie wojny nakładane na wasali pragnących uchylić się od stawiennictwa wojskowego i zasiłków lennych (auxilium) król powinien uzyskać zgodę Rady Królestwa art. 13 – ustanawiał przywileje dla miast i potwierdzał nadanie wcześniejszego przywileju Londynowi art. 14 – podawał skład Rady Królewskiej, zgodnie z nim złożonej m.in. z feudałów oraz lenników króla art. 21 – gwarantował, że hrabiowie i baronowie mogą być sądzeni tylko przez sąd "równych sobie" art.