Gęśle – grupa staropolskich, ludowych instrumentów muzycznych strunowych o niesprecyzowanej konstrukcji, na których grano szarpiąc struny palcami, plektronem, lub przeciągając po nich smyczkiem.
Nazwa Współcześnie termin „gęśle” używany jest na określenie wszelkich staropolskich instrumentów strunowych, dla których nie można ustalić ich dawnej nazwy. Instrumentolodzy przypuszczają, że określenie „gęśle” może być odpowiednikiem niemieckiego terminu fidel i francuskiego vièle. Najstarszym źródłem historycznym, w którym pojawiło się słowo „gęśle” jest pochodzący z końca XIV wieku Psałterz floriański. Polska etnomuzykolog Ewa Dahlig-Turek nie wyklucza, że również pierwotnie terminem „gęśle” określano wszelkie instrumenty strunowe, a nawet inne instrumenty muzyczne.
Rodzaje thumb|Rekonstrukcja gęśli z Opola, ze zbiorów Muzeum Ludowych Instrumentów Muzycznych w Szydłowcu Gęślami staropolskimi nazywany jest 2-strunowy instrument smyczkowy z płaskim, owalnym pudłem rezonansowym i krótką szyjką zakończoną deską kołkową, który został uwieczniony na drzeworycie w encyklopedii ziemiańskiej Skład Abo Skarbiec Znakomitych Sekretow Oekonomiey Ziemianskiey z 1693 Jakuba Haura.