Oddział partyzancki „Bończa” – dowodzony przez ppor. Kazimierza Załęskiego, ps. „Bończa” oddział partyzancki działający na terenie Okręgu Łódź Armii Krajowej.

Historia oddziału Oddział powstał w maju 1944 r. Bazą osobową byli członkowie grup szturmowych Radomskiej Chorągwi Szarych Szeregów oraz żołnierze z oddziału „Kamień”. Oddział działał w ramach NSZ na terenie Ziemi Radomskiej.

W początkowym okresie oddział walczył na własną rękę (m.in. potyczki z 5 na 6 czerwca 1944 r. w Wyśmierzycach, 23 czerwca 1944 r. pod Maksymilianowem). W lipcu 1944 r. (według innych źródeł w czerwcu 1944 r.) oddział „Bończa” zgłosił się pod komendę Kedywu Okręgu AK Łódź. Liczył wtedy około 80 osób rekrutujących się przeważnie z radomskich harcerzy zagrożonych aresztowaniem.

Działalność oddziału od sierpnia do listopada 1944 r. w ramach 25 pułku piechoty Armii Krajowej W drugiej połowie lipca 1944 r. w związku ze zbliżaniem się wojsk sowieckich do linii Wisły inspektor piotrkowski, major Stanisław Pawłowski „Powała”, zarządził koncentrację wszystkich podległych mu oddziałów partyzanckich w lasach w okolicy wsi Barkowice Mokre. W ten sposób zmobilizowano około 550 żołnierzy, z których powstał I batalion 25 pułku piechoty Armii Krajowej. Początek koncentracji został wyznaczony na dzień 20 lipca 1944 r.