Jan Józef Rój (ur. 11 października 1889 w Szczucinie, zm. w 1959 w Toruniu) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 11 października 1889 w Szczucinie, w ówczesnym powiecie dąbrowskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Jana i Zofii ze Ździebków. W latach 1904–1909 uczył się w c. k. Gimnazjum I w Tarnowie. Po ukończeniu piątej klasy przeniósł się do c. k. Gimnazjum Realnego (IV.) w Krakowie, gdzie w czerwcu 1912 zdał maturę. Od 1 października 1902 do 30 września 1913 odbył obowiązkową służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej armii, w charakterze jednorocznego ochotnika. Następnie rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego.

1 sierpnia 1914 został zmobilizowany do c. i k. 13 pułku piechoty. Od 20 października tego walczył na froncie jako dowódca plutonu. Od 1 kwietnia do 30 września 1915 jako chory pełnił służbę w Kadrze 13 pp w Nowym Sączu. Od 1 października 1915 ponownie na froncie rosyjskim, a później włoskim jako dowódca plutonu i kompanii. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 lipca 1915. Na stopień porucznika rezerwy został awansowany ze starszeństwem z 1 sierpnia 1917.