Edward Zygmunt Müller (ur. 12 września 1895 w Krakowie, zm. 9–11 kwietnia 1940 w Kalininie) – przodownik Policji Państwowej, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Sun Fryderyka i Katarzyny ze Stochów urodzony 12 września 1895 w Krakowie. Ukończył trzy klasy szkoły powszechnej. Przed I wojną światową był czeladnikiem malarskim.
Od 25 sierpnia 1914 walczył w szeregach 8. kompanii II batalionu 3 pułku piechoty Legionów Polskich. 28 marca 1917 został wymieniony we wniosku o odznaczenie austriackim Krzyżem Wojskowym Karola. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) kontynuował służbę w 3 pp Polskiego Korpusu Posiłkowego. Po bitwie pod Rarańczą (15–16 lutego 1918) uczestniczył w walkach II Korpusu Polskiego w Rosji. Po 11 listopada 1918 w Wojsku Polskim, w 2 pułku wojsk kolejowych w Jabłonnie. Został zdemobilizowany w stopniu plutonowego.
Od 16 marca 1921 w Policji Państwowej. Pełnił służbę na Posterunku PP w Makowie Podhalańskim. W 1936 przeniesiony z województwa krakowskiego do Grupy Rezerwy Policyjnej w Warszawie, a w kwietniu 1937 do Szkoły Oficerów PP w Warszawie. 1 stycznia 1938 został mianowany na stopień przodownika.