Halina Banasiak z d. Kosmowska ps. „Lilka” (ur. 9 marca 1913 w Roszkowie, zm. 3 czerwca 1945 w Malmö) – polska nauczycielka tajnego nauczania, działaczka niepodległościowa, więźniarka obozu koncentracyjnego Stutthof.
Życiorys Jej rodzicami byli Jan i Maria z d. Otmianowska. Uczyła się w szkole podstawowej w Wągrowcu, następnie w Gimnazjum Humanistycznym w Poznaniu. Studiowała polonistykę na Uniwersytecie Poznańskim, po ukończeniu studiów w 1936 roku przeprowadziła się wraz z mężem Stanisławem do Torunia, gdzie do wybuchu II wojny światowej uczyła języka polskiego.
W lutym 1940 roku została członkinią Związku Walki Zbrojnej. Do ZWZ przystąpiła za sprawą dr Anny Dydyńskiej-Paszkowskiej, łączniczki Komendy Okręgu ZWZ Pomorze. Banasiak pełniła rolę punktu kontaktowego Paszkowskiej na terenie Mokrego. Międzyczasie była również czynna w tajnym nauczaniu i w samopomocy społecznej. Mieszkała przy ul. Kościuszki 66, po odmowie podpisania niemieckiej listy narodowościowej została wysiedlona do drewnianego domu na rogu ul. Kościuszki i Grudziądzkiej. Pomimo trudności materialnych zdobywała i wysyłała żywność m.in. do obozu koncentracyjnego w Stutthofie. W sierpniu 1943 roku pomogła swojemu mężowi (związanemu z Polską Armią Powstania, a następnie z ZWZ-AK) przedostać się do Generalnego Gubernatorstwa.