Charakterystyka thumb|left|Jezioro Nigula järv (2024) W skład rezerwatu przyrody Nigula wchodzą mokradła, torfowiska wysokie i przejściowe, trzęsawiska oraz lasy bagienne tworzące rzadkie i objęte ochroną siedliska, w których żyją liczne gatunki roślin i zwierząt, w tym gatunki zagrożone. Bagna na tym obszarze zaczęły się tworzyć ok. 10 tys. lat temu, po zakończeniu ostatniej epoki lodowcowej. Torfowisko Nigula powstało w wyniku zarastania istniejącego tu niegdyś jeziora, czego pozostałością są liczne zbiorniki wodne o różnej wielkości stanowiące łącznie ok. 13% terenu rezerwatu, z których największym jest jezioro o powierzchni 18 ha i średniej głębokości 2,4 m znajdujące się we wschodniej części obszaru chronionego. Miąższość torfu na bagnach sięga 7–8 m.
Obszar torfowiska charakteryzuje się obecnością pięciu wysp zbudowanych na podłożu gliniastym, tworzących ciąg biegnący z północy na południe, z których największa – Salupeaksi – ma 1400 m długości i 400 m szerokości. Na wyspach rosną żyzne lasy liściaste, jedne z nielicznych zachowanych pierwotnych lasów na terenie Estonii, które są pozostałością cieplejszego i bardziej wilgotnego klimatu sprzed 5–6 tys. lat. Porastają one również tereny wokół bagien.
Przez rezerwat przebiega ścieżka przyrodniczo-dydaktyczna o długości 6 km.