Pod koniec lat 70. Erwin Cziesla, student prehistorii badający stanowisko Oberkassel, ponownie odkrył oddzielony materiał w zbiorach uniwersyteckich. Szczątki zostały ponownie połączone w Landesmuseum i poddane dalszym badaniom, a dolna szczęka i towarzyszące jej kości zidentyfikowano jako należące do psa domowego. Gerhard Bosinski, doradca Cziesli, w swoim badaniu z 1982 r. datował stanowisko Oberkassel na środkowy okres magdaleński ze względu na zaobserwowane podobieństwa między rzeźbioną kością odkrytą obok szczątków a figurkami kostnymi z okresu środkowego okresu magdaleńskiego we Francji. Dzięki temu pies z Bonn-Oberkassel stał się najwcześniejszym znanym przykładem udomowionego zwierzęcia, a obecnie status ten podzielają także inne znaleziska psów z epoki magdaleńskiej.
Datowanie radiowęglowe szczątków przez Oxford Radiocarbon Accelerator Unit w 1993 r. określiło wiek jako nieco późniejszy niż pierwotnie sądzono, na koniec okresu magdaleńskiego i najwcześniejszą część późnego interstadiału glacjalnego, ok. 14 000 BP. Daty te zostały później poparte datowaniem radiowęglowym za pomocą wykonanej przez Uniwersytet w Kilonii w 1997 r.;