Za pracę naukową otrzymała wiele odznaczeń, ale też nagród, np. w 1970 zespołową za szczególne osiągnięcia w dziedzinie dydaktyczno-wychowawczej, organizacji procesu dydaktycznego lub prace związane z kształceniem młodej kadry naukowej, przyznaną przez Ministerstwo Oświaty i Szkolnictwa Wyższego. Wiesław Mądry i Dariusz Gozdowski, profesorowie SGGW, uznali ją za jedną z trzech osób najbardziej zasłużonych w rozwoju metodyki statystycznej w doświadczalnictwie rolniczym w Polsce. L. Ubysz-Borucka i Zygmunt Nawrocki doprowadzili do tego, że Katedra Statystyki Matematycznej i Doświadczalnictwa SGGW stała się najważniejszym ośrodkiem w Warszawie w zakresie statystyki matematycznej i doświadczalnictwa.
Leokadia Ubysz-Borucka była współorganizatorką i wykładowczynią seminariów szkoleniowych. W zakresie biometrii i doświadczalnictwa współpracowała z instytucjami naukowymi w Polsce (Instytut Ziemniaka w Boninie, Instytut Hodowli i Aklimatyzacji Roślin, Instytut Sadownictwa i Kwiaciarstwa, Instytut Badawczy Leśnictwa, Instytut Ekonomiki Rolnictwa, Instytut Ekologii PAN, Instytut Melioracji i Użytków Zielonych, Akademia Medyczna w Warszawie). W latach 50. i 60. XX wieku, w ramach Ministerstwa Rolnictwa, prowadziła kursy i seminaria dla kadry doświadczalnictwa rolniczego oraz dla pracowników ww.