– gatunek japońskiej poezji opierający się na łączeniu strof wierszy tanka układanych przez różnych poetów.
Kompozycja rengi opiera się na przemiennym układaniu strof wiersza tanka, przy czym jedna osoba tworzy tzw. strofę górną (5 + 7 + 5 sylab) zaś druga dolną (7 + 7). Renga obejmuje „krótką pieśń łączoną” (tanrenga), uprawianą głównie w okresie Heian (IX–XII w.) oraz „długą pieśń łączoną” (chōrenga), inaczej zwaną „łańcuchową pieśnią łączoną” (kusari renga), w której układaniu mogła uczestniczyć dowolna liczba autorów, uprawianą w okresie Kamakura do początku Edo (XII–XVII w.).
Za najstarszy pierwowzór tanrenga uchodzi poetycka wymiana pomiędzy legendarnymi postaciami Yamato Takeru i Hitomoshibito zawarta w Kojiki i Nihongi. Dialog poetycki w formie tanrenga pomiędzy mniszką Ama a Ōtomo no Yakamochi (zm. 785) zawiera również zbiór Man’yōshū. Rozkwit twórczości tego rodzaju przypada na drugą połowę okresu Heian. W XII w. spotykamy już przypadki łączenia więcej niż dwu strof w jedną całość kusari renga. Późniejsza renga rozwijała się pod dużym wpływem poetyki zbioru Shinkokin Wakashū (1205), także dlatego że jej twórcami byli często najwybitniejsi poeci tanka.