Od 15 lutego do 1 lipca 1920 był uczniem 25. klasy Szkoły Podchorążych w Warszawie. Po jej ukończeniu został przydzielony do Centralnej Szkoły Podoficerskiej w Biedrusku. 9 listopada 1920 został mianowany podporucznikiem w piechocie z dniem 1 listopada 1920. Na początku 1922 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 12 pułku piechoty w Wadowicach. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 386. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. 29 stycznia 1932 prezydent RP nadał mu stopień porucznika z dniem z 2 stycznia 1932 i 4. lokatą w korpusie oficerów rezerwowych piechoty. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 78 pułku piechoty w Baranowiczach. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Postawy i posiadał wówczas przydział do 86 pułku piechoty w Mołodecznie.
Po zwolnieniu z wojska pracował jako nauczyciel. Mieszkał w Swatkach na Wileńszczyźnie, a później we Lwowie przy ul. Zielonej 10.
W kampanii wrześniowej był dowódcą 3 kompanii ciężkich karabinów maszynowych, która została zorganizowana z nadwyżek 86 pp i weszła w skład pułku piechoty improwizowanego w Ośrodku Zapasowym 19 Dywizji Piechoty w Lidzie.