wcześniej nabożeństwa religijne odbywały się w domach osadników. Świątynia szybko jednak uległa zniszczeniu i już w 1772 roku musiała zostać odnowiona.
W 1775 roku Dunka Karen Ørsted przeznaczyła w swoim testamencie 2500 talarów () na budowę nowego kościoła. Motywy ofiarodawczyni, która nigdy nie była na Grenlandii, pozostają nieznane. Przypuszcza się, że Ørsted miała romans z synem Hansa Egedego, Poulem, z którym spotkała się w Danii. W swojej ostatniej woli napisała, że Grenlandczycy są, jej zdaniem, „jak lampa, która potrzebuje oliwy”, zastrzegła również, że świątynia ma nosić wezwanie Zbawiciela ().
W 1845 roku podjęto decyzję o budowie nowego kościoła oraz seminarium i domu misyjnego; plany budynków sporządzono w tym samym roku. Projekt świątyni wykonał architekt . Prace budowlane rozpoczęły się w 1848 roku, a zakończyły w roku następnym. Uroczyste poświęcenie nowego kościoła odbyło się 6 kwietnia 1849 roku, stary kościół zaś wyburzono, a uzyskany materiał budowlany wykorzystano do budowy innych budynków w mieście.
Świątynia była kilkukrotnie przebudowywana – w 1884 roku cebulasty hełm wieńczący wieżę kościoła zastąpiono miedzianą iglicą.