Paweł Darasz (ur. 1 stycznia 1811 w Warszawie, zm. 3 grudnia 1872 w Algierze) – polski lekarz, działacz niepodległościowy oraz powstaniec listopadowy.
Życiorys Studia na wydziale lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego rozpoczął w 1828 roku, bezpośrodnio po ukończeniu wojewodzie szkoły pijarów. Podczas powstania listopadowego służył jako podlekarz w szpitalu polowym nr 2, następnie nr 3. Po upadku powstania przekroczył granicę Prus wraz z wojskiem pod dowództwem gen. Macieja Rybińskiego. W latach 1832–1835 kontynuował studia z medycyny w uniwersytecie w Montpellier, po ich ukończeniu uzyskał stopień doktora medycyny i chirurgii za pracę Sur la péritonite aigue (O ostrym zapaleniu otrzewnej). Po studiach praktykował w latach 1839–1841 w Sigean, następnie w Charonne (obecnie 20. dzielnica Paryża), a w latach 1844–1845 w samym Paryżu. W 1834 ustąpił w szeregi Towarzystwa Demokratycznego Polskiego. W 1846, lub nawet wcześniej wyjechał do Lwowa, gdzie oficjalnie prowadząc praktykę lekarską, był jednocześnie emisariuszem Towarzystwa Demokratycznego Polskiego. W 1848 zorganizował tamże Legię Akademicką i Gwardię Narodową, był też redaktorem Dziennika Stanisławowskiego.