Historia Rzeźba pochodzi z warsztatu Stephana Schwanera, czynnego w latach 1682–1692 przy pałacu króla Jana III Sobieskiego w Wilanowie, który był autorem dekoracji rzeźbiarskich pałacu w Wilanowie. Twórcą rzeźby był nieustalony współpracownik Schwanera. Postać Marii ma fryzurę all’antica z kokiem z tyłu i pasemkiem opadającym na jedno z ramion, ma analogie w postaciach bogiń rzymskich: Junony/Iris, Wenus, Diany i Flory z attyki ryzalitu północnego Pałacu w Wilanowie, dzieł Stephana Schwanera. Niekiedy figura jest błędnie datowana na XIX wiek lub określana jako „o charakterze barokowym, 1828”. Początkowo była umieszczona po prawej stronie szczytu fasady ówczesnego kościoła Świętej Trójcy ss. brygidek przy ul. Długiej (róg Nalewek) w Warszawie. Symetrycznie, po lewej stronie szczytu znajdowała się figura Boga Ojca. W 1807 klasztor brygidek został zlikwidowany, a budynek przeznaczony na koszary. W latach 1817–1824 kościół został zamieniony na warsztaty artylerii i przebudowany w stylu klasycystycznym. Barokowe figury z fasady w 1818 zostały zdjęte. W 1828, w 19. rocznicę bitwy pod Raszynem, ks. Antoni Zieleniewski, proboszcz parafii św. Szczepana w Raszynie, ufundował dwa murowane cokoły na symbolicznych miejscach bitwy, tj.