W 1918 powrócił do Łomży, a w listopadzie tego samego roku został mianowany przez ministra spraw wewnętrznych inspektorem samorządu gminnego w powiecie łomżyńskim. 4 lutego 1919 został wybrany radnym Łomży na trzyletnią kadencję. W czasie wojny polsko-bolszewickiej zgłosił się na ochotnika do Wojska Polskiego i walczył m.in. nad rzeką Narwią. W Łomży organizował Związek Wychowańców i Wychowanic Szkół RolniczychGość Puszczański, R. 3, 1921, no 9, s. 3. Był członkiem łomżyńskiego oddziału Towarzystwa DobroczynnościŻycie i Praca, R. 2, 1925, № 45, s. 1.. W wyborach w 1922 był zastępcą posła z listy nr 8 w okręgu wyborczym nr 7 (Łomża). 10 czerwca 1925 uzyskał mandat posła na Sejm w wyniku zrzeczenia się mandatu przez Franciszka Wierzbickiego. W Sejmie pracował w komisjach: administracyjnej i reform rolnych. Od 1925 dyrektor komunalnej kasy oszczędności w Łomży, został pozbawiony stanowiska po zamachu majowym. Od 1926 był oboźnym województwa białostockiego Obozu Wielkiej Polski. W 1928 roku ponownie kandydował w wyborach jako zastępca posła. Był prezesem Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Męskiej i Żeńskiej w Łomży, a także działał w lokalnej Akcji Katolickiej. Zasiadał w zarządzie łomżyńskiej Polskiej Macierzy Szkolnej. Działał w ruchu spółdzielców spożywczychPrzegląd Łomżyński, R. 5, nr 23 (4 czerwca 1933), s. 10..