Bitwa pod Tai’erzhuang (mandaryński: 臺兒莊會戰; pinyin: Tái’érzhuāng Huìzhàn) – bitwa pomiędzy wojskami Republiki Chińskiej i Cesarstwa Japońskiego w okresie od 23 marca do 7 kwietnia 1938 r. w trakcie wojny chińsko-japońskiej. Jedna z ważniejszych bitew wojny oporu stoczona w trakcie kampanii Xuzhou. Było to pierwsze większe zwycięstwo chińskie w wojnie przeciwko Japonii.
Preludium Po zakończeniu bitwy o Szanghaj oraz zdobyciu Nankinu władze Chin przeniosły się w większości do Wuhanu (mimo iż oficjalną tymczasową stolicą był Chongqing). W 1938 r. okolice Wuhanu oraz Xuzhou stały się głównymi obszarami walk.
Czang Kaj-szek był zwolennikiem koncepcji kupowania czasu w zamian za przestrzeń tj. wycofywania się wpuszczając przeciwników w głąb chińskiego interioru, utrzymując się w południowo-zachodnich Chinach. Jednak jednoczesny odskok od nieprzyjaciela nie był możliwy z powodów politycznych oraz militarnych. Chińczycy planowali przeprowadzenie lokalnego kontrataku, by uniemożliwić wymanewrowanie wojsk chińskich na obszarach wokół rzeki Jangcy. Za radą doradcy wojskowego Alexandra von Falkenhausena zaczął przesuwać swoje wojska w kierunku miasta Xuzhou, które stanowiło również cel ofensywy japońskiej. Miasto miało duże znaczenie strategiczne, jako że krzyżowały się w nim dwie linie kolejowe: Tiencin – Nankin i Longhai.