Na początku 1917 oddziały bułgarskie na Froncie Salonickim zostały wzmocnione przez jednostki przerzucone z Frontu Rumuńskiego. Naczelne dowództwo niemieckie odrzuciło jednak bułgarski plan zaatakowania Armii „Wschód” i postanowiło ograniczyć działania na froncie salonickim tylko do obrony. Wobec pasywnej postawy wojsk Czwórprzymierza inicjatywę w swoje ręce wzięły siły Ententy. 12 marca trzy dywizje francuskie bez powodzenia zaatakowały pozycje bronione przez oddziały 6 Bdinskiej i 8 Tundżanskiej DP na zachód od Monastyru. Walki o wzg. 1248, „Czerwoną ścianę” oraz najwyższy szczyt w pasmie górskim Baba – Pelister trwały sześć dni. Według francuskich meldunków wojska bułgarsko-niemieckie w czasie tych walk użyły gazów bojowych.
Generalny atak sił Sprzymierzonych rozpoczął się 25 kwietnia na pięciu kierunkach jednocześnie. Zgodnie z przyjętym planem, natarcie miały rozpocząć oddziały francuskie, włoskie, rosyjskie i brytyjskie, które miały skupić na sobie uwagę, a decydujące uderzenie na odcinku Weternik–Dobro Pole i dalej w kierunku na Negotino miało zostać wykonane przez jednostki 1. i 2. Armii serbskiej. W rejonie na wschód od jez. Dojran Brytyjczycy bezskutecznie zaatakowali pozycje 9 Plewneńskiej DP. Ataki były kontynuowane także 8 maja. Wszystkie zakończyły się jednak niepowodzeniem.