W jej skład wchodziły trzy dywizje piechoty – łącznie liczyła 48 batalionów i 251 dział.

Latem 1918 Armia „Wschód” otrzymała dyrektywę w sprawie przygotowania ofensywy. Głównym celem przygotowywanej operacji zaczepnej było zniszczenie „możliwości obronnych” bułgarskiej armii i wyzwolenie terytoriów okupowanych w Serbii i Grecji. Na głównym kierunku miały nacierać dwie armie serbskie wsparte dwoma dywizjami francuskimi i ciężką artylerią. Rankiem 14 września w pasie od jeziora Ochrydzkiego do jeziora Dojran rozpoczęło się trwające 22 godziny przygotowanie artyleryjskie. W dniu następnym rozpoczął się szturm bułgarskich pozycji. 2 Armia serbska, wzmocniona dwoma dywizjami francuskimi, uderzyła w styk 2 Trackiej i 3 Bałkańskiej DP. Zacięte walki rozgorzały o położone na północ od koryta rzeki Crna wzgórza: Dobro Pole, Sokol i Weternik bronione przez cztery bułgarskie 10., 30., 32. i 29 pułki piechoty. Główny wysiłek obrony skupiony był w centrum wzgórza Dobro Pole, które blokowało dostęp Aliantom do doliny Wardaru. Na prawym skrzydle serbska Szumandyjska DP zaatakowała broniony przez 32. Zagorski pp Weternik, francuska 17 Dywizja Kolonialna nacierała w centrum na pozycje 29 Jambolskiego pp, a 122 DP zaatakowała pozycje bronione przez 10 Rodopski i 30 Szejnowski pp między wzgórzami Dobro Pole i Sokol.