Przez cały okres istnienia getta mogło w nim przebywać około 2400 Żydów. W momencie utworzenia getta uwięziono w nim również grupę 20 Żydów z Niemiec. Według listu wysłanego z getta do Jointu, w grudniu 1940 roku w getcie uwięzionych było około 1750 osób. Żydowscy rzemieślnicy i warsztaty zajmowały się dostarczaniem produktów dla Niemców. Młodzi Żydzi z getta zatrudniani byli jako robotnicy przymusowi w gospodarstwach rolnych w okolicy Warty. W styczniu 1941 roku rozpoczęły się wywózki więźniów getta do obozów pracy przymusowej. Jesienią 1941 roku do getta przybyła grupa uciekinierów z getta wiejskiego w Czachulcu.
14 kwietnia 1942 roku w publicznej egzekucji na terenie getta powieszono 10 Żydów – przewodniczącego Judenratu Izaaka Landaua, rabina Eliasza Laskowskiego wraz z synem oraz część członków Judenratu. Oficjalną przyczyną egzekucji było złamanie zakazu wysyłania chleba w paczkach przeznaczonych dla więźniów obozów pracy. Do wybudowania szubienic zmuszono funkcjonariuszy policji żydowskiej, a wszystkich więźniów getta zmuszono do udziału w egzekucji. W maju 1942 roku na tej samej szubienicy powieszono 17-latka oskarżonego o kradzież bochenka chleba.